گزارشگر ویژه ملل متحد وضعیت حقوق بشر در ایران را نگران کننده توصیف کرد
جاوید رحمان، گزارشگر ویژه ملل متحد در امور ایران، در گزارش جدید خود خواستار توجه جامعه جهانی برای «پاسخگو کردن» حکومت ایران در قبال رخدادهایی مانند قتل‌عام سال۶۷ و سرکوب قیام آبان۹۸ شد که همچنان درباره آنها «مصونیت مداوم» دارند.
گزارش جدید جاوید رحمان که در سایت سازمان ملل انتشار یافته است، در برگیرنده حقایق تازه‌‌ای از وضعیت حقوق بشر در ایران است. در اینجا خلاصه‌ایی از آنچه در گزارش طولانی جاوید رحمان آمده است، تقدیم می شود:
محرومیت خودسرانه از زندگی
بین ۱ ژانویه تا ۱ دسامبر ۲۰۲۱، حداقل ۲۷۵ نفر، از جمله حداقل ۲ کودک مجرم و ۱۰ زن، به اتهام مربوط به قتل، جرایم مواد مخدر، محاربه، افساد فی الارض، باغی (قیام مسلحانه) و تجاوز جنسی در این کشور اعدام شدند.
بیش از ۸۰ مورد از اعدام ها، از جمله یک زن و حداقل چهار تبعه افغانستان، در مقایسه با ۲۵ مورد در سال ۲۰۲۰، به اتهامات مربوط به مواد مخدر مربوط بوده است، که نشان دهنده افزایش اعدام برای جرایم مرتبط با مواد مخدر است.
افزایش اعدام در مورد افراد جامعه اقلیت نیز مشاهده شده است، به طوری که بیش از ۴۰ بلوچ و بیش از ۵۰ کرد بین اول ژانویه تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱ اعدام شده اند. همچنین اعدام زنان افزایش یافته است.
زنان و مردانی که در فقر زندگی می کنند همچنان در معرض اعدام بیشتر هستن. دولت تکرار کرد که مجازات اعدام فقط برای جدی ترین جنایات اعمال می شود.
– گزارشگر ویژه همچنان گزارش های ثابتی از استفاده از اعترافات اجباری تحت شکنجه به عنوان مدرکی برای محکومیت های اعدام و عدم ادامه تحقیقات در مورد ادعاهای شکنجه دریافت کرده است. همانطور که در گزارش گزارشگر ویژه به مجمع عمومی تشریح شده است، کاستی های جدی در چارچوب قانونی و سیستم قضایی، همراه با نقض سیستمی رویه عادلانه و دادرسی عادلانه، در اکثر اعدام ها، اگر نگوییم همه، محرومیت های خودسرانه در جمهوری اسلامی ایران را به همراه دارد.
یک مورد نمادین مربوط به خضر قویدل است که در سال ۱۳۹۲ دستگیر و به اتهام حمل مواد مخدر به اعدام محکوم شد. پرونده او در دادگاه عالی در انتظار تصمیم گیری بود که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰ اعدام شد.
تقریباً یک سال پس از اعدام او، در ژوئیه ۲۰۲۱، دادگاه عالی حکم اعدام او را لغو کرد. دولت در پاسخ خود، مفهوم محرومیت خودسرانه از زندگی و تمامی اتهامات مربوط به تخلفات دادرسی مندرج در این گزارش را رد کرد. تاکید کرد که روند عادلانه و دادرسی عادلانه در قانون و عمل تضمین شده است.
اعدام مجرمان کودک
– حداقل دو کودک مجرم از اول ژانویه ۲۰۲۱ اعدام شده اند. در ۲ اوت ۲۰۲۱، سجاد سنجری به اتهام کشتن مردی در سن ۱۵ سالگی مخفیانه اعدام شد. آقای سنجری برای اولین بار در ژانویه ۲۰۱۲ به اعدام محکوم شد. او اظهار داشت که پس از اقدام این مرد برای تجاوز به او، برای دفاع از خود اقدام کرده است، ادعایی که دادگاه آن را رد کرد.
در آبان ۱۳۹۴ دادگاه بدون ارجاع به سازمان پزشکی قانونی برای ارزیابی و رد نظر مستشار رسمی دادگاه مبنی بر اینکه آقای سنجری در زمان ارتکاب به «بلوغ» رسیده است، مجدداً او را به اعدام محکوم کرد. سنجری در زمان جنایت به بلوغ نرسیده بود.
– آرمان عبدالعالی در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۱ اعدام شد. آقای عبدالعالی به دلیل جرمی که گفته می‌شود در زمانی که زیر ۱۸ سال سن داشته است، به اعدام محکوم شده است، به دنبال روندی که با نقض متعدد حقوق اساسی بشر، از جمله استفاده از اعترافات اجباری تحت شکنجه که آقای عبدالعالی متعاقباً در دادگاه اعتراف کرد.
ادعای شکنجه او مورد بررسی قرار نگرفت. در طول سه هفته، از ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱، علیرغم درخواست‌های صاحبان دستورات رویه ویژه و سایر مکانیسم‌های حقوق بشر برای توقف اعدام، اعدام وی شش بار برنامه‌ریزی و به تعویق افتاد. گزارشگر ویژه از ناراحتی روانی – معادل شکنجه – ناشی از انتقال مکرر کودکان مجرم به سلول انفرادی برای آماده شدن برای اعدام آنها نگران است، فقط برای اینکه اعدام در آخرین لحظه به تعویق بیفتد.
استفاده بیش از حد از زور
– یکی از بارزترین نمونه ها در زمینه تظاهرات مسالمت آمیز در سال ۲۰۲۱، استفاده از نیروی مرگبار علیه شرکت کنندگان در مجموعه ای از اعتراضات بود که در اواسط ژوئیه ۲۰۲۱ در بیش از ۲۰ شهر در استان خوزستان شروع شد و متعاقباً به مناطق دیگر گسترش یافت.

از جمله اصفهان، لرستان، آذربایجان شرقی، تهران و کرج و از آن به عنوان «قیام تشنگان» یاد شده است. شهادت ها، عکس ها و فیلم های ویدئویی استفاده گسترده از زور غیرقانونی علیه معترضان را نشان می دهد که بسیاری از آنها متعلق به اقلیت عرب هستند. نیروهای امنیتی، پلیس ضد شورش و ماموران لباس شخصی با گلوله های واقعی شلیک کردند که منجر به کشته شدن حداقل ۸ نفر از جمله دو کودک و مجروح شدن یک نفر شد.
گزارش ها حاکی از آن است که اینترنت در چندین مکان برای جلوگیری از انتشار اطلاعات قطع شده است. به گفته یکی از رسانه های دولتی، بیش از ۳۰۰ نفر تنها در شهر سوسنگرد دستگیر شده اند. بسیاری از مجروحان از ترس دستگیر شدن مخفی شدند و به بیمارستان نرفته بودند.
– در نوامبر ۲۰۲۱، چندین تظاهرات مسالمت آمیز در اصفهان برگزار شد که با تجمع هزاران کشاورز و سایرین در ۱۹ نوامبر در اعتراض به خشک شدن رودخانه زاینده رود، هدایت مجدد آب آن به استان های همجوار و تأثیر خشکسالی به اوج خود رسید.
در ۲۶ نوامبر تعداد زیادی از نیروهای امنیتی با خشونت به محل تظاهرات حمله کردند و چادرهای کشاورزان را به آتش کشیدند تا از تظاهرات بیشتر جلوگیری کنند. آنها در سرکوب خشونت آمیز تظاهرات از باتوم، گاز اشک آور و اسلحه ساچمه ای استفاده کردند که منجر به جراحت سر و چشم و دستگیری حداقل ۲۰۰ نفر شد.
– استفاده از گلوله جنگی علیه پیک های مرزی ادامه یافت که منجر به کشته و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر از اول ژانویه تا اول دسامبر ۲۰۲۱ شد.
جاوید رحمان: مرگ در زندان ها
– گزارشگر ویژه نگران تعداد مرگ و میر در بازداشت تحت شرایط نامشخصی است که بررسی نشده است. مرگ‌های یک هفته‌ای در ندامتگاه تهران بزرگ نمادین است: جسد شاهین ناصری در شهریور ۱۳۹۰ در زندان پیدا شد. آقای ناصری با استشهادنامه های کتبی متعددی مبنی بر مشاهده شکنجه هم بندی خود، نوید افکاری در مهرماه ۱۳۹۷ توسط مأموران لباس شخصی، شهادت داده بود.
مقامات قضایی پیش از این آقای ناصری را به دلیل شهادت وی به تعقیب کیفری تهدید کرده بودند. حوالی ۲۱ شهریور ۱۴۰۰، سالگرد اعدام آقای افکاری، آقای ناصری به سلول انفرادی منتقل شده بود. در مهرماه نیز مقام قضایی بدون ارائه جزئیات بیشتر علت مرگ وی را مسمومیت دارویی اعلام کرد.
در ۳۱ شهریور ۱۴۰۰، یکی دیگر از بازداشت‌شدگان به نام امیرحسین حاتمی، چند روز پس از دستگیری، بنا به گزارش‌ها زیر شکنجه در ندامتگاه تهران بزرگ درگذشت. آقای حاتمی قبل از مرگ، تماس تلفنی کوتاهی از زندان داشت و طی آن اعلام کرد که توسط مأموران زندان مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته است.
– طبق گزارش ها، بین ۱ ژانویه و ۱ دسامبر ۲۰۲۱، حداقل ۱۱ زندانی کرد در شرایط نامشخصی در زندان جان باختند. از جمله رحمان احمدیان که در اواسط تیرماه خبر فوت وی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات ارومیه اعلام شد. مقامات علت مرگ را با وجود آثار کبودی و ضرب و شتم در بدن وی خودکشی اعلام کردند.
یاسر منگوری که در تیرماه ۱۳۹۰ توسط مأموران وزارت اطلاعات در استان آذربایجان غربی دستگیر شد، به زور ناپدید شد و نهادهای امنیتی به مدت دو ماه از اطلاع از محل اختفای وی خودداری کردند.
قسمت دیگری از گزارش آقای جاوید رحمان مربوط به وضعیت وخیم زندان‌ها و عدم رسیدگی به زندانیان است. در همین زمینه به استفاده طولانی از سلول انفرادی نظیر آنچه که درخصوص وحید و حبیب افکاری اتفاق افتاد، اظهار نگرانی شدید شد.
گزارشگر ملل متحد در قسمت دیگری از گزارش خود به بازداشت و زندانی کردن وکلا و محاکمه غیر عادلانه وکلا اشاره کرد و آن را اقدام سرکوبگرانه نامید.
آقای جاوید رحمان در قسمت دیگری از گزارش خود به حبس و زندانی کردن فعالان مدنی مثل نصرت بهشتی، هاشم خواستار، محمدحسین سپهری و کمال جعفری یزدانی پس از محکومیت به حبس های طولانی به دلیل امضای نامه ای مبنی بر استعفای خامنه ای پرداخت.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: