عفو بین‌الملل با انتشار مطلبی با عنوان «کشتار۶۷ جنایتی علیه بشریت که همچنان ادامه دارد» به جهان هشدار داد و نوشت: دنیا چشم خود را به روی بحران گسترده ناپدیدسازی‌های قهری در ایران بسته است

سازمان عفو بین‌الملل: «آن‌ها تنها می‌رقصند»

عفو بین‌الملل با انتشار مطلبی با عنوان «کشتار۶۷ جنایتی علیه بشریت که همچنان ادامه دارد» به جهان هشدار داد و نوشت: دنیا چشم خود را به روی بحران گسترده ناپدیدسازی‌های قهری در ایران بسته است.
سازمان عفو بین‌الملل با اشاره به ترانه ««آن‌ها تنها می‌رقصند» ترانه ای که در سال ۹۰ به یاد زندانیان سیاسی که در دوران دیکتاتوری شیلی و آرژانتین زیر شکنجه رفته و یا ناپدید شدند به اجرا درآمد نوشت:

«اين ترانه از گروه «پليس» و با صدای خواننده نامدار استينگ براى زنانى سروده و خوانده شده است كه عزيزان‌شان در دوران حكومت‌هاى ديكتاتورى در شيلى و آرژانتين بازداشت، شكنجه و ناپديد شدند .
در سال ٩٠ ميلادى، استينگ اين ترانه را در كنسرتى يه ياد ماندنى در شيلى كه با حمايت عفو بين‌الملل برگزار شد اجرا كرد. كنسرت در استاديوم ورزشى برگزار شد كه در اوج دوران ديكتاتورى پينوشه شكنجه‌گاه و كشتارگاه هزاران زندانى سياسى بود.
يكى از تكان دهنده‌ترين لحظات كنسرت وقتى است كه در ميانه ترانه زنان با در دست داشتن عكس هايى از عزيزان ناپديدشده‌شان به روى صحنه مى‌آيند. ابتدا مى‌ايستند و بعد آرام شروع به رقصيدن مى‌كنند.

 

 

مقام‌ها و مسئولان ایرانی جنازه‌ی هیچ‌یک از قربانیان کشتارهای فراقضایی سال ۱۳۶۷ را به خانواده‌هایشان تحویل نداده و به علاوه، در تلاش برای محو کردن هر نشانی از قربانیان، محل دفن اجساد را هم به اکثر خانواده‌ها اطلاع نداده‌اند.
▪️ تا آن‌جا که عفو بین‌الملل اطلاع دارد، مقام‌ها و مسئولان نهایتاً فقط در پنج شهر (اهواز، اردبیل، ایلام، مشهد، و رودسر) به برخی از خانواده‌ها شفاهاً اعلام کرده‌اند که عزیزان‌شان در گورهای جمعی دفن شده‌اند و نشانی گورها را برای آن خانواده‌ها افشا کرده‌اند.
▪️ با این حال، مقام‌ها و مسئولان ایرانی هرگز، رسماً و علناً، به وجود این گورهای جمعی یا سایر محل‌هایی در نقاط مختلف کشور اذعان نکرده‌اند که گمان می‌رود محل گورهای جمعی باشند؛ این در حالی است که بعضی از این محل‌ها مورد تخریب و هتک حرمت قرار گرفته‌اند.
▪️ بنا به اطلاعات دریافتی عفو بین‌الملل، مقام‌ها و مسئولان در چندین شهر (از جمله بندر انزلی، اصفهان، مسجد سلیمان، شیراز، سمنان و تهران) محل تعدادی گور انفرادی را به اطلاع تعداد اندکی از خانواده‌ها رسانده و به آن‌ها اجازه‌ی نصب سنگ قبر داده‌اند، اما بسیاری از خانواده‌ها از این بیم دارند که ممکن است فریب‌شان داده باشند و آن گورها عملاً خالی باشند.
▪️ در مورد تهران، بنا به یافته‌های عفو بین‌الملل، ۹۹ درصد از ۳۳۵ قبر واقع در گورستان بهشت زهرا، که مقام‌ها و مسئولان به عنوان محل دفن قربانیان کشتار۶۷ به خانواده‌ها معرفی کرده بودند، در سایت رسمی و اینترنتی بهشت زهرا به ثبت نرسیده و فقط سه مورد از آن‌ها ثبت شده است.
▪️ گزارش‌هایی حاکی از آن منتشر شده است که این گورهای انفرادی در پاییز و زمستان ۱۳۶۸ احداث شده‌اند، بدون آن که نشانه‌ای از اقدامات قبلی برای حفر زمین و دفن اجساد در آن محوطه وجود داشته باشد.
▪️ برخی از بازماندگان و خانواده‌های قربانیان گمان می‌کنند که ممکن است مقام‌ها و مسئولان نشانی این قبرها را به این منظور اعلام کرده‌اند که شمار کشته‌شدگان را اندک جلوه دهند و وانمود کنند که محل دفن اجساد آنان معلوم است.این عده از آن بیم دارند که قربانیانی که محل دفن‌شان اعلام شده نیز در گورهای جمعی بی‌نشان، در کنار هزاران قربانی دیگر، دفن شده باشند.
▪️ در یک مورد، در تابستان ۱۳۹۶، اعضای خانواده‌ی یکی از قربانیان متوجه شدند که زمینِ زیر سنگ قبری که تصور می‌کردند عضو این خانواده چند دهه پیش در آن‌جا دفن شده عملاً خالی است و استخوان یا سایر بقایای انسانی در آن‌جا وجود ندارد.
▪️ جست و جوی اسامی ثبت شده بیش از ۴۵۰۰ نفر از قربانیان در سامانه جست‌وجوی متوفی سازمان بهشت زهرا نشان می‌دهد که ۹۹ درصد از این اسامی در آن پایگاه اطلاعاتی ثبت نشده است.
▪️ نامه‌هایی که عفو بین‌الملل در سال ۱۳۹۶ برای سازمان ثبت احوال کشور و سازمان بهشت زهرا در تهران فرستاده، و خواهان ارائه‌ی توضیحاتی در مورد این نواقص شده، بی‌جواب مانده است.
▪️ حجم وسیع اسامیِ ثبت‌نشده در پایگاه‌های اطلاعاتی مربوط به سوابق دفن اجساد و نگرانی‌ها در خصوص این که برخی از گورهای مورد اشاره ممکن است خالی بوده باشند، نگرانی‌های جدی در این زمینه ایجاد کرده و ضرورت تحقیق و تفحص و واگشایی گورها به منظور کشف حقایق مربوط به سرنوشت هر قربانی و محل دفن جنازه‌ی او را هرچه بیشتر برجسته می‌کند.

این عکس اولین واکنش رسمی عفو بین‌الملل به کشتار ۶۷ است. بیانیه ۳۱ سال پیش در چنین روزی صادر شده، وقتی ابعاد جنایت هنوز روشن نیست. زندانیان سیاسی هنوز ممنوع‌الملاقات هستند و خطبه‌های نماز جمعه‌ی موسوی اردبیلی زنگ خطر درباره موج جدیدی از اعدام‌های سیاسی را به صدا در آورده است.
🔘در پی انتشار این بیانیه در ۱۱ شهریور، هزاران فعال عفو بین‌الملل با ارسال نامه و تلگرام به اردبیلی رئيس شورای عالی قضایی و حسن ابراهیم حبیبی وزیر دادگستری خواستار توقف اعدام‌های سیاسی می‌شوند و از مقامات می‌خواهند توضیح دهند که طی چه روالی این احکام اعدام صادر و تایید شده‌اند.
🔘علاوه بر وزیر دادگستری، حسن ابراهیم حبیبی، رونوشتی از این نامه‌های اعتراضی به نمایندگی‌های دیپلماتیک ایران در کشورهای مختلف ارسال می‌شود. پاسخ مسئولان بلندپایه‌ی دولتی از جمله علی اکبر ولایتی، وزیر امور خارجه، ابتدا سکوت و سپس انکار کشتار ۶۷ بود.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

ترجمه به زبانهای دیگر
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: