غبار روبی از سیاست در تاریخ معاصر ایران به قلم #منصوراسانلوکارگرسندیکالیست_سخنگوی_جنبش_ستمدیدگان_دادخواه_ایران

مقالات ونوشته ها

قسمت اول:
حزب توده ایران
این حزب سوسیال دموکرات و مشروطه خواه را که در اساسنامه آغازین اش به قانون اساسی مشروطه و تمامیت سرزمینی ایران و دموکراسی و آزادی خواهی و پلورالیسم باور خود را با ژرف ترین واژه ها بیان می دارد، چگونه به حزب کمونیست مشهور میکنند؟!
با تکیه بر استاد تاریخی و مصوبه های حزبی این روند را مورد بررسی قرار می دهیم:
اسناد آغازین و تاریخ موجود هم زمان ، نشریات، مصاحبه ها، روزنامه ها و سند های حکومتی و دولتی :

از رهبران و دبیران اول کمیته مرکزی حزب توده ایران : عبدالصمد کامبخش اولین خلبان تاریخ نظامی ایران آموزش دیده در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی:
از دانشجویان اعزامی توسط دولت رضا شاه بزرگ

نخستین مرامنامه حزب توده ایران به قلم عبدالصمد کامبخش 2 – تشکیل حزب تودۀ ایران
الف- جلسه مؤسسان و نخستین اصول مرامی حزب
در شرائطی که برای مردم ایران هنوز پروبلم‌های (موضوعات ) انقلاب مشروطیت ایران حل نشده بود، فرو ریختن رژیم اختناق و دیکتاوری 20 ساله و برقراری آزادی‌های ابتدائی امکان برای طرح مسائل اجتماعی و مبارزه برای یافتن راه حل آنها را بوجود آورد.
بر حسب منافع طبقات و قشرهای مختلف و جاه طلبی‌های اشخاص و یا اینکه چه کسی خود را برای اجراء خواست‌های این یا آن طبقه و یا قشر ارجح میداند احزاب متعددی از زمین روئیدند. در اندک مدتی تعداد این گونه “احزاب” منتسب به این یا آن رهبر سیاسی از بیست تجاوز کرد. ولی از این میان تنها آنهائی برای مدت معینی و پس از چند ادغام باقی ماندند که توانستند با برنامه و عمل خود پشتیبانی طبقه و یا قشر معینی را جلب نمایند. مسئلۀ مهمی که از ضرورت‌های جامعه ما ناشی میشد تشکیل حزب علنی طبقه کارگر بود که شرائط عینی و ذهنی برای تشکیل آن فراهم بود. این حزب به دست عده‌ای از کمونیست‌های آزاد شده و انقلابیون در جلسۀ هیئت مؤسسان (در تاریخ 7 مهر 1320 جشن مهرگان )تشکیل گردید. جلسۀ مؤسسان هیئتی مرکب از 15تن بنام کمیته موقت تشکیل داد که در رأس آن سلیمان محسن اسکندری (سلیمان میرزا)- از مبرزترین و سرشناس‌ترین رجال آزادیخواه صدر مشروطیت پس از حیدرخان عمواوغلی ، قرار گرفت. حزب تودۀ ایران چنانکه از نام آن پیداست می‌بایستی با استفاده از امکانات علنی مبارزه و عرضه داشتن دورنمائی روشن، توده‌های وسیع طبقات زحمتکش را برای مبارزه تجهیز کند و با دادن شعارهای صحیح تاکتیکی و طرح خواست‌های مبرم روز، راه را برای مبارزه بگشاید و نیروهای مترقی را مرحله به مرحله به اقتضای منافع مشترک در جبهه واحد گرد آورد. در آن موقع که هنوز خطر دیکتاتوری نزدیکترین خطر محسوب میشد، حزب نو بنیاد نخستین شعار مبارزه را “مقاومت مشترک همه طبقات و قشرهای آزادیخواه در مقابل بازگشت دیکتاتوری” اعلام داشت و برای این منظور دو نکته را هدف خویش قرار داد که میتوانست خواست نیروهای وسیعی را منعکس سازد: 1- به دست آوردن آزادی‌هایی که به موجب قانون اساسی مشروطه برای ملت ایران شناخته شده است، 2- جلوگیری از ارتجاع و استبداد با اتکاء به قدرت جمعی توده ایران، در تدوین اصول سیاسی مرام حزب نیز در بدو تأسیس همین نظر بیان شده است: 1- حفظ استقلال و تمامیت ایران، 2- برقرار کردن رژیم دمکراسی و تأمین کلیه حقوق فردی و اجتماعی از قبیل آزادی زبان و نطق و قلم و عقیده و اجتماعات، آزادی احزاب و سندیکاها 3- مبارزه علیه هر گونه رژیم دیکتاتوری و استبدادی، 4- اصلاحات لازمه در طرز استفاده از زمین و زراعت و بهبودی بخشیدن به وضع زارعین و دهقانان و توده زحمتکش ایران. 5- اصلاحات اساسی در امور فرهنگی و بهداری و برقراری تعلیمات اجباری و مجانی عمومی و تأمین استفاده توده ملت از کلیه مواهب فرهنگی و بهداشت، 6- تعدیل مالیات‌ها با در نظر گرفتن منافع توده، 7- اصلاح امور اقتصادی و بارزگانی و توسعه صنایع و معادن و وسائل حمل و نقل از قبیل ایجاد و نگاهداری راه‌های شوسه و تکمیل خطوط آهن، و سفرهای هوایی و فضایی 8- ضبط اموال و دارائی پادشاه سابق و همه مفت خور های حوزوی و حکومتی به نفع ملت ایران. با اینکه منتهای اعتدال در این خواست‌ها رعایت شده است، هیئت حاکمه ایران به خوبی آنچه زیر نام حزب تودۀ ایران در حال تکوین بود را درک میکرد. حزب تودۀ ایران در ابتداء امر از آزادی‌هایی که برای دیگر جمعیت‌ها ملحوظ شد محروم بود: جلساتش را مخفیانه تشکیل میداد. ناشری برای افکار خود نداشت، در چاپخانه ها برای چاپ نشریات حزب بسته بود. تنها پس از گذشت پنج ماه بود که حزب توانست روزنامۀ “سیاست” را که عباس اسکندری صاحب امتیازش بود منتشر سازد.

در نخستین شماره این روزنامه علاوه بر اصول سیاسی مرام حزب، شرحی مبنی بر معرفی آن مندرج است: “مقصود از توده ایران که نوشته ایم، توجه به یک قسمت از مردم این مملکت نیست. هر کسی که در این سرزمین طرفدار آزادی فکر و عقیده بوده به مملکت و سعادت اهالی آن علاقمند باشد، برای تخفیف رنج بدبختان قدم بردارد و برای زیردستان در اجتماع همان حقوق را که قانون مشروطه به آنها اعطاء کرده است، بشناسد، خدمتگذار را در هر لباسی که هست تقدیر کند و جنایتکار را در هر مقامی که هست از خود براند و به دست عدالت بسپارد ما از خود میدانیم. حزب تودۀ ایران نماینده اکثریت واقعی این مملکت است و افراد آن قدمی که بر میدارند برای ارتباط بین توده و جلوگیری از هر قسم تشتت و اختلاف کلمه و حفظ حکومت مشروطه و اصول دمکراسی است. افراد حزب جز سعادت و خوشی ایران- یعنی سرزمینی که با حدود مشخصات طبیعی و سیاسی در دنیا به این نام شناخته میشود- فکری نداشته و آسایش و رفاه خود را در بقای استقلال تام آن دانسته و برای حفظ آن هم از هیچ فداکاری مقدور مضایقه ندارند.” سپس روزنامه در باره تشکیل و فعالیت اولیه حزب، با اشاره به موانع موجود، چنین ادامه می‌دهد: “به همین نظر از شهریور ماه گذشته رفقا و همفکران ما از گوشه و کنار مملکت به یکدیگر مراجعه نموده و تشکیلات قدیم خود را بررسی کرده و تجدید نمودند و هیئت مرکزی جمعیت در نقاطی که قانون اقتضای اجتماع مینمود و موانعی وجود نداشت تشکیلات حزب را توسعه داد. در مدت پنج ماه طبق آمار موجود در غالب نقاط مملکت تنها حزبی است که وجود دارد.”
2 – تشکیل حزب تودۀ ایران
الف- جلسه مؤسسان و نخستین اصول مرامی حزب
در شرائطی که برای مردم ایران هنوز پروبلم‌های (گفتگوهای ) انقلاب مشروطیت ایران حل نشده بود، فرو ریختن رژیم نیمه دیکتاتوری-مدنی 20 ساله رضاشاه و برقراری آزادی‌های ابتدائی امکانی برای طرح مسائل اجتماعی و مبارزه در راه حل آنها را بوجود ‌آورد. بر حسب منافع طبقات و قشرهای مختلف و بر حسب جاه طلبی‌های اشخاص و یا اینکه چه کسی خود را برای اجراء خواست‌های این یا آن طبقه و یا قشر ارجح میداند احزاب متعددی از زمین روئیدند. در اندک مدتی تعداد این گونه “احزاب” منتسب به این یا آن رهبر سیاسی از بیست تجاوز کرد. ولی از این میان تنها آنهائی برای مدت معینی و پس از چند ادغام باقی ماندند که توانستند با برنامه و عمل خود پشتیبانی طبقه و یا قشر معینی را جلب نمایند. مسئلۀ مهمی که از ضرورت‌های جامعه ما ناشی میشد تشکیل حزب علنی طبقه کارگر بود که شرائط عینی و ذهنی برای تشکیل آن فراهم بود. این حزب به دست عده‌ای از کمونیست‌های آزاد شده و انقلابیون در جلسۀ هیئت مؤسسان (در تاریخ 7 مهر جشن مهرگان) 1320 تشکیل گردید. جلسۀ مؤسسان هیئتی مرکب از 15 نفر بنام کمیته موقت تشکیل داد. رأس آن سلیمان محسن اسکندری (سلیمان میرزا)- از مبرزترین و سرشناس‌ترین رجال آزادیخواه صدر مشروطیت بعد از حیدرخان عمواوغلی ، قرار گرفت. حزب تودۀ ایران چنانکه از نام آن پیداست می‌بایستی با استفاده از امکانات علنی مبارزه و عرضه داشتن دورنمائی روشن، توده‌های وسیع طبقات زحمتکش را برای مبارزه تجهیز کند و با دادن شعارهای صحیح تاکتیکی و طرح خواست‌های مبرم روز، راه را برای مبارزه بگشاید و نیروهای مترقی را مرحله به مرحله به اقتضای منافع مشترک در جبهه واحد گرد آورد. در آن موقع که هنوز خطر دیکتاتوری نزدیکترین خطر محسوب میشد، حزب نو بنیاد توده نخستین شعار مبارزه را “مقاومت مشترک همه طبقات و قشرهای آزادیخواه در مقابل بازگشت دیکتاتوری” اعلام داشت و برای این منظور دو نکته را هدف خویش قرار داد که میتوانست خواست نیروهای وسیعی را منعکس سازد: 1- به دست آوردن آزادی‌هایی که به موجب قانون اساسی مشروطه برای ملت ایران شناخته شده است، 2- جلوگیری از ارتجاع و استبداد با اتکاء به قدرت جمعی توده ایران، در تدوین اصول سیاسی مرام حزب نیز در بدو تأسیس همین نظر بیان شده است: 1- حفظ استقلال و تمامیت ایران، 2- برقرار کردن رژیم دمکراسی و تأمین کلیه حقوق فردی و اجتماعی از قبیل آزادی زبان و نطق و قلم و عقیده و ءزادی احزاب و سندیکاها و شوراهای سراسری و انجمن‌های صنفیو مردمی در شهر و روستا واجتماعات، 3- مبارزه علیه هر گونه رژیم دیکتاتوری و استبدادی، 4- اصلاحات لازمه در طرز استفاده از زمین و زراعت و بهبودی بخشیدن به وضع زارعین و دهقانان و توده زحمتکش ایران.

5- اصلاحات اساسی در امور فرهنگی و بهداری و برقراری تعلیمات اجباری و مجانی عمومی و تأمین استفاده توده ملت از کلیه مواهب فرهنگی و بهداشت، 6- تعدیل مالیات‌ها با در نظر گرفتن منافع توده، 7- اصلاح امور اقتصادی و بارزگانی و توسعه صنایع و معادن و وسائل حمل و نقل از قبیل ایجاد و نگاهداری راه‌های شوسه و تکمیل خطوط آهن و هوایی ، 8- ضبط اموال و دارائی پادشاه سابق و مفت خوران حوزوی دینی و منطقه ای به نفع ملت ایران. با اینکه منتهای اعتدال در این خواست‌ها رعایت شده است، هیئت حاکمه ایران به خوبی آنچه زیر نام حزب تودۀ ایران در حال تکوین بود را درک میکرد. حزب تودۀ ایران در ابتداء امر از آزادی‌هایی که برای دیگر جمعیت‌ها ملحوظ شده بود، محروم شد: جلساتش مخفیانه تشکیل میشد، ناشری برای افکار خود نداشت، در چاپخانه ها برای چاپ نشریات حزب بسته بود. تنها پس از گذشت پنج ماه بود که حزب توانست روزنامۀ “سیاست” را که عباس اسکندری صاحب امتیازش بود منتشر سازد. در نخستین شماره این روزنامه علاوه بر اصول سیاسی مرام حزب شرحی مبنی بر معرفی آن مندرج است: “مقصود از توده ایران که نوشتیم: توجه به یک قسمت از مردم این مملکت نیست. هر کسی که در این سرزمین طرفدار آزادی فکر و عقیده بوده به مملکت و سعادت اهالی آن علاقمند باشد، برای تخفیف رنج بدبختان قدم بردارد و برای زیردستان در اجتماع همان حقوق را که قانون اول مشروطه بدون متمم ها، به آنها اعطاء کرده است، برسمیت بشناسد، خدمتگذار را در هر لباسی که هست تقدیر کند و جنایتکار را در هر مقامی که هست از خود براند و به دست عدالت بسپارد ما از خود میدانیم. حزب تودۀ ایران نماینده اکثریت واقعی این مملکت است و افراد آن قدمی که بر میدارند برای ارتباط بین توده و جلوگیری از هر قسم تشتت و اختلاف کلمه و حفظ حکومت مشروطه بدون متممها، و اصول دمکراسی است. افراد حزب جز سعادت و خوشی ایران- یعنی سرزمینی که با حدود مشخصات طبیعی و سیاسی در دنیا به این نام شناخته میشود- فکری نداشته و آسایش و رفاه خود را در بقای استقلال تام آن دانسته و برای حفظ آن از هیچ فداکاری مقدور مضایقه ندارند.” سپس روزنامه در باره تشکیل و فعالیت اولیه حزب، با اشاره به موانع موجود، چنین ادامه می‌دهد: “بهمین نظر از شهریور ماه گذشته رفقا و همفکران ما از گوشه و کنار مملکت به یکدیگر مراجعه نموده و تشکیلات قدیم خود را بررسی کرده و تجدید نمودند و هیئت مرکزی جمعیت در نقاطی که قانون اقتضای اجتماع مینمود و موانعی وجود نداشت تشکیلات حزب را توسعه داد. در مدت پنج ماه طبق آمار موجود در غالب نقاط مملکت تنها حزبی است که وجود دارد.”
پایان قسمت اول

@mansoor1999

https://t.me/khabargar

بدون دیدگاه

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

مقالات ونوشته ها
🔴 مقاله مهم حسین رونقی در وال‌استریت ژورنال: رسانه‌های غربی دربارهٔ ایران حقیقت را نمی‌گویند

رسانه‌های غربی دربارهٔ ایران حقیقت را نمی‌گویند. ما در ایران با صدای بلند اعتراض میکنیم اما خبرنگاران ترجیح میدهند در مورد وضعیت آب‌و‌هوا توییت کنند تا در مورد سرکوب و شکنجهٔ رژیم تحقیقی انجام دهند. در چهار سال گذشته پنج قیام سراسری علیه رژیم در ایران رخ داده است. حکومت …

مقالات ونوشته ها
بیست و سومین سالگرد زنده یاد حمید و کارون پور حاجی زاده گرامی باد

در نیمه شب ۳۱ شهریور ۱۳۷۷، حمید حاجی‌زاده، نویسنده، معلم و شاعر دگراندیش به همراه پسر ۹ ساله‌اش کارون با ضربات پی‌در پی چاقو کشته شدند. اگرچه این دو از قربانیان قتل‌های سیاسی موسوم به «قتل‌های زنجیره‌ای» بودند، اما مقامات ج.ا هیچ‌گاه مسئولیت این جنایترا برعهده نگرفتند. 🔺پیگیری‌های متعدد خانواده …

مقالات ونوشته ها
1
پیرامون پیمان نوین مردم ایران با همدیگر:

پیمان نوین گوشه ای از نگاه سیاسی جدیدی است که خوشبختانه در حال رشد است. بدین معنا که همه ما ایرانیان پیمان می بندیم که جدا از دیدگاه های جمهوری یا پادشاهی خواهی ، لیبرال یا سوشیال و حتا کمونیست یا سوسیالیست و نیولیبرال همه با هم دیگر بر سر …

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: