متن کیوان صمیمی به مناسبت سالگرد تیرباران برادرانش : پرواز با بالهای شکسته

سه پرنده بودیم و هم آوا. فرا رسید سالروز به مسلخ بردن دو پرنده ی عاشق. ۴و۵ بهمن دو برادرم جان فدا کردند در راه عدالت و آزادی. ۴بهمن ۵۴ ساسان و ۵بهمن ۶۱ کامران تیرباران شدند و دو بالم شکست.

یکی با استبداد چکمه در افتاد و دیگری با استبداد نعلین. تنها من ماندم با بال هایی شکسته. پرواز آیا ممکن است؟

آری تا عشق هست، پرواز هم هست. عشق به انسان و شکوفاییِ ناشی از تولید عدالت برای زحمتکشان، زنده می دارد شوق را به پرواز. و مرغ عاشق ادامه می دهد پرواز را. و در انتظار پرندگان تا که گرد آیند ۳۰ مرغ. سیمرغ و جماعت سیمرغان اما، در خدمت کاستن از رنج انسان و افزودن شادی او. انسان؛ این وجودِ موجود، این جهان متکثر، این کثیر یگانه، این تنهای غرقِ در تن ها، این… .

پرواز برای این انسان، حتی با دو بال شکسته ام.
یکشنبه پنجم بهمن ۹۹

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: