نامه گوهر عشقی به پدر جانباخته راه آزادی جاویدنام #هومن_عبدالهی

🔶 برادرم کاک فرشید؛
از هنگامی که فیلم صحبت های تو را شنیدم، از شنیدن سخن شما که من را الگوی خود خطاب کردید، در برابر مبارزه و مقاومت شما شرم کردم.
ایران عزیز همواره مورد ظلم بوده چه از خارج و چه در داخل.

🔶 الگوی مقاومت و ایستادگی ما شما کوردها، بلوچ ها، تورک ها، لرها و همه ملت ایران است.
الگوی همه ما؛ دادخواهان ۴۳ سال ظلم جمهوری اسلامی است که با دست خالی ایستادن و مقاومت کردند.

🔶 تاریخ گواه است که قلم و بیان، برترین سلاحی است که هیچ دیکتاتوری قادر به مقاومت در برابرش نیست.

🔶 من، مادر ستار نه که مادر نیلوفر حامدی، الهه محمدی، زینب جلالیان، سهیلا حجاب و همه زنان و مردان بیگناه زندانی ای هستم. من مادر جواد روحی هستم، مادر آرش صادقی هستم، مادر هومن عبداللهی هستم، مادر شعیب میربلوچ زهی و کامبیز خروت هستم، مادر سید محمد حسینی هستم، مادر همه جانباختگان و زندانیان و آسیب دیدگان این سالها هستم.

🔶 درد ما، درد مشترکی است بنام جمهوری اسلامی که تا سرنگون نشود، ایران بوی خوش آزادی و رنگ زیبای آبادی را نخواهد دید.

🔶 من همان کُردم، من همان تُرکم، من همان بَلوچم، من همان عَربم، من همان گیلک و مازنی و لُر و تالش و تُرکمان و…. هستم. من نه به تنهایی که در کنار تو و دیگران ایرانیم.

🔶 روان فرزندم هومن عزیز و همه سرخ جامگان راه آزادی در آرامش.

 

چهارشنبه ۲۸ دیماه

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: