ناپدیدسازی قهری هدایت عبدالله‌پور و تداوم جنایت علیه بشریت در ایران

 

عفو بین الملل :در سال‌های اخیر موارد بسیاری از ناپدید‌سازی قهری و اعدام‌های مخفیانه مخالفان سیاسی متعلق به اقلیت‌های اتنیکی در ایران صورت گرفته است.
🔺نهادهای قضایی، پس از اعدام زندانیان سیاسی، محل دفن، نحوه اعدام و جزییات مربوط به پرونده این جان‌‌باختگان را برای ماه‌ها و سال‌ها از خانواده‌هایشان مخفی نگه داشته‌اند.

🔺 همچنین، با وجود گذشت سه دهه از زمانی که حکومت چندین هزار مخالف و دگراندیش سیاسی را در تابستان سال‌۱۳۶۷ قهرا ناپدید کرده، مخفیانه کشته و اجسادشان را در گورهای جمعی انداخته، مقام‌ها و مسئولان ایرانی همچنان به شکنجه روانی و عذاب دادن بستگان قربانیان ادامه می‌دهند.

🔺مقامات ایران تا زمانی که از افشای
سرنوشت یا محل نگهداری قربانی خودداری کنند طبق قوانین بین‌المللی مرتکب جرم «ناپدیدسازی قهری» شده‌اند.

🔺اضطراب و رنج شدید روحی-روانی که خانواده‌های قربانیان ناپدید‌سازی قهری متحمل می‌شوند، مصداق نقض «اصل ممنوعیت شکنجه و سایر رفتارهای بی‌رحمانه و غیر انسانی» از سوی مقامات قضایی و امنیتی ایران است. برخی از خانواده‌های قربانیان ناپدیدسازی قهری در ایران به‌ دلیل فشارهای ناشی از عدم اطلاع از سرنوشت بستگان خود، به مشکلات جسمی و روانی از جمله حمله قلبی، افسردگی، روان‌پریشی و تمایل به خودکشی دچار شده‌اند.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

ترجمه به زبانهای دیگر
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: