هشتم بهمن، سالگرد دومین اعتصاب سندیکای کارگران شرکت واحد گرامی‌باد

اولین اعتصاب سراسری رانندگان شرکت واحد تهران، چهارم دی ماه ۱۳۸۴ انجام شد. در روزهای پس از این اعتصاب تمامی رانندگان و کارگران بازداشت شده بجز رئیس وقت سندیکای کارگران شرکت واحد آزاد شدند. پس از اعتصاب اول، عوامل امنیتی و اطلاعاتی برای آرام کردن جو اعتراضی در شرکت واحد، ملاقات‌هایی را برای نمایندگان سندیکا با شهردار تهران (قالیباف) و مدیرعامل وقت شرکت واحد ترتیب دادند.

دیدارهای نمایندگان سندیکایی با شهردار تهران و مدیر عامل شرکت واحد، نتیجه‌ای نداشت. نمایندگان سندیکا که برای زنده کردن حق کارگران تلاش می‌کردند این روند را راه‌گشا ندیدند، از طرفی شهردار تهران، مدیریت شرکت واحد و عوامل امنیتی هم که قصد وقت خریدن و ایجاد شکاف در سندیکا و دلسرد کردن کارگران را داشتند، هدف‌شان تامین نشد و این در حالی بود که حرکت رو به رشد سندیکا در بین کارگران افزایش می‌یافت و جسارت عموم کارگران در اعتراضات رشد می‌کرد. به قصد جدا کردن رانندگان و کارگران از سندیکا، قالیباف تصمیم گرفت در دو نوبت، رانندگان صبح‌کار و عصرکار را در استادیوم آزادی گرد هم آورد چون اتوبوسرانی در تهران را نمی‌شد تعطیل کند. برای برگزاری اولین گردهمایی، استادیوم را با بسیج شرکت واحد و عوامل بخش‌های مختلف حراست شهرداری غرق کردند عوامل نیروی انتظامی اجراییات شهرداری هم حضور داشتند. تا صدای اعتراضی سندیکا را خاموش کنند و قالیباف هم در سخنرانی می‌خواست اندکی از مطالبات کارگران را به عهده بگیرد و اعتراضات را جمع، سندیکا را تعطیل و خودش نقش قهرمان را بازی کند. اما کارگران از ابتدا ابتکار عمل را در دست گرفتند و آنجا را تبدیل به میتینگ اعتراضی خودشان کردند. کار بجایی رسید که در میان شعارهای کارگران در حمایت از سندیکا، حتی قالیباف نتوانست کل صحبت‌های از پیش تعیین شده‌اش را ایراد کند. و فضا اینقدر متشنج شد که جمعی از کارگران میخواستند از همان مکان اعلام اعتصاب دوباره‌ای کنند. کارگران با آموزش‌‌هایی که در یک سال و اندی گذشته در کنفرانس‌های هفتگی سندیکا گرفته بودند به راحتی فریب نمی‌خوردند. همچنین مرعوب جوی که برای سرکوب‌شان تدارک دیده بودند نشدند و مداوم خواستار پرداخت فوری همه مطالبات خود و آزادی تنها زندانی سندیکا در آن زمان (رئیس وقت هیئت مدیره سندیکا) بودند. و با شعار قالیباف اعتصاب یادت نره، به شهردار تهران در مورد خواسته‌هایشان هشدار می‌دادند. نمایندگان سندیکایی با دریافت پیام کارگران، برای هشتم بهمن، اعتصاب دوم را هماهنگ کردند.

حدود ده روز مانده اعلامیه‌های اعتصاب بین کارگران پخش می‌شد. از چند روز قبل از هشتم بهمن که اوج آن به ۴۸ ساعت قبل برمی‌گردد، اعضای هیات مدیره و اعضای فعال سندیکا بازداشت می‌شدند. دائما خبر بازداشت کارگران می‌رسید، در خانه، در محل کار، کارگران شناسایی و بازداشت می‌شدند در روز اعتصاب ایست بازرسی گذاشته بودند در قبل از توقفگاه‌ها و کارگران معترض شناسایی و دستگیر می‌شدند در این ایام بسیاری از کارگران از طرف شورای اسلامی کار معرفی می‌شدند تا بازداشت شوند. گزارش‌هایی وجود دارد که پلیس گونی‌هایی آورده بود و کارگران را در گونی می‌کرد و می‌برد. حدود سیصد تن که اعضای هیات مدیره، فعالین سندیکایی و کارگران پیشرو اعتراضات بازداشت و به بند ۲۰۹ و ۲۴۰ اوین منتقل شدند. در هر سوئیت‌های بند ۲۴۰ چند کارگر، زندانی بودند و فضا اینقدر تنگ بود که جای خواب نبود.

ادامه متن را در این لینک بخوانید
https://plink.ir/pf6oy

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: