واکنش مریم اکبری منفرد به اظهارات موسوی تبریزی جلاد: جواب شکایت من علیه عاملان اعدام های ۶۷، تهدید و تبعید و زندان بود

مریم اکبری منفرد، زندانی محبوس در زندان سمنان، در نامه ای سرگشاده از محکومیت حمید نوری توسط دادگاه سوئد به دلیل نقش وی در اعدام های زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ استقبال کرد.
او همچنین در واکنش به اظهارات موسوی تبریزی که گفته بود خانواده اعدام شدگان میتوانستند شکایت کنند ولی نکردند ، در بخشی از نامه مذکور نوشت: شاید شما یادتان رفته بگذارید من یادآوری کنم که خانواده ها حتی حق برگزاری مراسم را هم نداشتند؛ در همان مراسم های خانوادگی برای عزا آنها را با همه میهمانان بازداشت و راهی زندان می کردید؛ به خانواده ها نه پیکر عزیزانشان را دادید، نه گفتید کجا دفن شدند و نه حتی یک نشانی! و حالا بعد از ۳ دهه از کشتارتان از شکایت اسم می برید؟ حالا که من شکایت کرده ام آن هم بعد از سه دهه، بامن چه کرده اید؟ جز تهدید و تبعید و ادامه زندان غیرقانونی؟
وی در نامه خود می افزاید:
«داغ مرداد هنوز دل هایمان را می سوزاند
در اخبار می شنوم که بچه های «حمید نوری» شکوه و شکایت کرده اند که پدرمان شکنجه می شود!!!
روزگار غریبی است…
ما دهه دهشتناک و خدای شکنجه گر دهه ۶۰ اینها را زندگی کرده ایم و برای همین است که به عدالت می اندیشیم و دادخواهی می کنیم تا نسل های آینده ایران چنین تجربه ی دهشتناکی نداشته باشند.
چنین است که «عدالت از عشق والاتر است»، حتی والاتر از عشق مادری ام به فرزندانم و چون عاشق فرزندانم هستم به «عدالت» برخاسته ام.
عدم اجرای عدالت برای شاه و ساواک، راه تکرارش را برای این حکومت باز کرد ولی ما عزم جزم کرده ایم که عدالت را برای همیشه در ایران جاری کنیم و محکومیت حمید نوری قدمی هرچند کوچک اما کیفی، در این راه است سرخوش از شکستن بن‌بستی که به مدت سه دهه انکار می شدیم. از حکومت گرفته تا مدعیان دیگر که سرِ تعداد شهیدان چانه می‌زدند، همه می‌خواستند ما و درد ما را انکار کنند! اما ما دردهایمان را در تمام این سالیان به دوش کشیدیم درست برای همین لحظه و لحظات نویدبخش شیرین عدالت.
قتل عام هنوز ادامه دارد، اعدام ها و کشتار مردم بی‌گناه ادامه ی آن قتل عام است و ۸۸، ۹۶ و ۹۸ تداوم کشتار ۶۷ هستند. تلاش و پای فشردن برای «دادخواهی قتل عام۶۷» عین مبارزه برای آزادی است.
خون جاری شده از کبوتران خونین بال در تداوم تاریخی خون امام حسین و یارانش در عاشورا، جوشان و پرچم سرخشان همواره در تاریخ در اهتزاز خواهد بود.
ما برای اینکه دیگر هیچ خانواده ای داغدار نشود به دادخواهی برخاسته ایم و به عدالت پای می فشاریم.
این روزها را به یاد عزیزانم رقیه و عبدی (عبدالرضا) و همچنین به علیرضا و غلام رضا می‌اندیشم که در من زنده هستند و همواره آنها را با لبخندی به یاد می آورم که گویی نگاهبانان من در این سیاه چاله‌اند.
سیپده عدالت از میان ابرهای تیره و طوفانی خواهد دمید و ما آن روز عشق را با تمامی قلب مان حس خواهیم کرد.
از آن ماست پیروزی
مریم اکبری منفرد/ زندان سمنان/ ۱۵مرداد ۱۴۰۱

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.