پیام زندانی سیاسی گمنام سهیل علی پناه بیست ساله از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ماه زندان تهران بزرگ ۹۸

زندانی سیاسی سهیل علی پناه محبوس در زندان تهران بزرگ روز دوشنبه ۲۶ اسفند ۹۸ در یادداشتی به علت حضور خود در اعتراضات آبان ماه و مشکلات خود به عنوان یک جوان ایرانی پرداخته است.
وی در یادداشت خود نوشته است : “درود بر تمام عدالتخواهان! من سهیل علی پناه، جوانی ۲۰ ساله، دانشجوی ترم سه حسابداری پیش از زندان ساکن حاشیه شهر تهران، شهرک اندیشه و هم اکنون از زندان تهران بزرگ صدای خود و هم قفس‌هایم را به شما می‌رسانم. ما در اعتراض به اوضاع وخیم اقتصادی، امواج گرانی‌ها و عملکرد ضعیف دولت حسن روحانی و البته حکومت ستمگر اسلامی به خیابان‌ها آمدیم. تعداد زیادی از ما را بی‌رحمانه به رگبار گلوله بستند و ما را نیز اکنون در این گور جمعی زنده به گور کرده‌اند. از زمان دستگیری تاکنون شکنجه‌های گوناگون را تحمل کرده‌ایم اما دردناک‌تر از شکنجه‌های فیزیکی مثل تحمل شوکر و باتوم دیدن بی عدالتی‌ها در این زندان‌هاست. با چشم خود می‌بینیم غارتگران، فروشندگان مواد مخدر، اختلاسگران و فاسدان و مجرمان واقعی را آزاد می‌کنند یا مشمول مرخصی و دیگر امتیازها می‌شوند. اما امثال من که از ابتدای نوجوانی روزها کار کرده‌اند و شب‌ها تحصیل و اکنون نیز از ادامه تحصیل محروم شده‌اند، در زندان مانده‌ایم.
امثال زندانیان سیاسی که بدون اینکه دست به سلاح برده باشن یاد آسیبی متوجه کسی کرده باشند به اعدام محکوم می شوند. تنها از این همه بی عدالتی خسته شده و فریاد کشیده است. حق ما نیست در این جهنم بسوزیم. حق ما نیست زنده به گور شویم. ۲۰ سال از عمرم گذشته و حتی یک بار از ته دل نخندیده‌ام. همیشه فقر، همیشه تبعیض، همیشه بی عدالتی! من نیز به اعتصاب کنندگان پیوستم. ای کاش صدای ما شنیده شود، ای کاش که فریادرسی باشد. من دیگر میلی به خوردن و آشامیدن ندارم. یا می‌میریم و یا کسی به دادمان می‌رسد.
سهیل علی پناه/ ۲۶ اسفندماه ۱۳۹۸ / زندان تهران بزرگ.”

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: