پیام مادران چشم براه : می روم پیش صبا تا سوگند‌های بیرون از زندان لبخند و آرامش‌شان ابدی شود

✍️: شاپرک شجری‌زاده، عضو کارگروه زنان و برابری جنسیتی

🔸راحله احمدی، فعال مدنی و مادر صبا کرد افشاری، بهمن‌ماه سال گذشته، پیش از انتقال به زندان اوین برای سپری کردن دوران محکومیت خود گفته بود: «می‌روم زندان اوین پیش دخترم صبا و دخترم سوگند را در زندان بزرگ‌تری تنها می‌گذارم»

🔸این جمله فریاد تمام مادرانی هست که عزیزی در بند دارند یا خود در زندان اسیرند؛ توصیف دل‌تنگی، دوری و تمام ناحقی‌های روا شده بر خود و فرزندانشان که خواهان آغوش مادران شجاع و مطالبه‌گر خود هستند.

🔸فشار این دل‌تنگی‌ها برای زنانی چون فرنگیس مظلوم، راحله احمدی و منیره عرب‌شاهی در مقابل بقیه زنان آزاده و آزادی‌خواه مضاعف است. هرچند رژیم جمهوری اسلامی همیشه از شگرد سرکوب، آزار خانواده‌ها برای اعتراف‌گیری یا ساکت کردن و فشار بر زندانیان استفاده کرده است ولی این مادران زمانی که فرزندانشان به ناحق و با اتهامات واهی روانه زندان شدند سکوت را جایز ندانسته و خود مطالبه‌گر و دادخواه صدای فرزندانشان شدند. حال که تعداد مادران دادخواه رو به افزایش است، رژیم با گشودن پرونده اتهامات جداگانه برای مادران این زندانیان، اهرم فشار را محکم‌تر از قبل می‌فشارد.

🔸با صدور احکام جدید برای این مادران، فشارهای روانی و عاطفی تازه‌ای بر این خانواده‌ها وارد می‌شود. این مادران، با قرار گرفتن در دوراهی “سکوت و فرزندانی آزاد و طغیان و فرزندانی در بند” قرار می‌گیرند. یک دوراهی پر از درد و سوال، انتخابی طاقت‌فرسا و قدم گذاشتن به راهی پر از دل‌تنگی و چشم به راه بودن.

🔸مادرانی چون راحله احمدی مادر صبا کردافشاری، منیره عرب‌شاهی مادر یاسمن آریانی و فرنگیس مظلوم مادر سهیل عربی به‌ ناچار تن به برگزیدن حبس و همراهی فرزندان دربندشان داده و فرزندان دیگر خود را در زندانی بزرگ‌تر تنها گذاشتند.

🔸«من می روم پیش صبا تا سوگند‌های بیرون از زندان لبخند و آرامش‌شان ابدی شود. ما با هم هستیم و پشت هم را خالی نمی کنیم»

این پیام تمام مادران #چشم_براه است.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: