پیام هنگامه واحدیان شاهرودی به محمد نوریزاد

آقای نوریزاد عزیز؛
مدت هاست که مهر خاموشی اجباری بر دهانمان زدند. شما را با زندانی کردن فرزندتان علی و پدر من را با پرونده سازی برای من و هزاران نفر دیگر را با کشتن و زندانی کردن و …..

همگی داغدار هستیم چه در بیرون چه در درون سلول های آنها، از حق پوشش گرفته تا حق انتخاب روزه دار بودن و عزادار بودن و …..
کسی صدایمان نیست و یاری کننده زیادی نداریم ولی یاد گرفتیم که همگی کنار هم باشیم هرچند اندک!

یاد گرفتیم به هم امید دهیم و دست هم را بگیریم تا روز آزادی….
همان قدر که دلم برای پدرم تنگ است برای شما، دکتر جعفری و آقای خواستار هم دلتنگم، چرا که در نبود پدرم شما مهربانانه و دلسوزانه مانند پدرم یاری کننده ام بودید. در همان روزها بود که با شما و روح آزاد تان آشنا شدم همان روز ها بود که پیام امید و عشق می دادید و قول اینکه روزی همگی با هم جشن می گیریم و خوشحال هستیم و خودتان بودید که گفتید برای رسیدن به بعضی کارها باید بهای سنگینی داد.

از دیروز که پیامتان را شنیدم )مانند همگان متاثر شدم و کوچکتر از آنی هستم که حرفی بگویم ولی این را می خواهم که مانند همیشه در کنارمان باشید که هنوز هنگامه ها به وجود شما نیازدارند. بمانید تا در کنار هم و دوشادوش هم نتیجه راستی هایمان را ببینیم چون همیشه نتیجه راستی به ضررمان نخواهد بود!

✍️ارادتمند شما هنگامه واحدیان شاهرودی
۱۰ اردیبشهت ۹۹

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: