گزارش محمود بهشتی لنگرودی از وضعیت وخیم و نگران کننده محمد نوریزاد در زندان

حوالی ظهر امروز ، بعد از تماسی که معلم زندانی اسماعیل عبدی با من داشت، و پس از گفت و گویی که با هم داشتیم، از ایشان در باره ی وضعیت آقای نوریزاد پرسیدم که ایشان گفت؛ وضعیت جسمی آقای نوریزاد چندان مناسب نیست و بسیار ضعیف شده. بعد هم از من پرسید که می خواهی با جناب نوریزاد صحبت کنی؟ گفتم اگر خودشان مشکلی نداشته باشند، بسیار خوشحال خواهم شد.

بعد از چند ثانیه و با موافقت آقای نوریزاد، وارد گفت و گو شدیم و هنوز در مرحله ی احوالپرسی بودیم که سر و صدا آغاز شد و ظاهرا آقای گودرزی (رییس بند ۶) که از طریق دوربین نظاره گر بود یا اتاق دوربین به وی اطلاع داده بود، سراسیمه آمده بود و با آقای عبدی جر و بحث می کرد که آقای نوریزاد ممنوع التماس است، و شما حق نداشتید که تلفن را در اختیار ایشان قرار دهید! با بالا گرفتن تنش، آقای نوریزاد که ظاهرا حدود ۵ ماه است از تماس تلفنی محروم شده!، و پیش از این اولتیماتوم داده بود که امروز آخرین روزی خواهد بود که این وضعیت را تحمل می کند، با من خداحافظی کرد و گوشی را مجددا به اسماعیل عبدی داد.

اما هنوز چند دقیقه ای از گفت و گوی مجدد من و آقای عبدی نگذشته بود که خبر رسید آقای نوریزاد به دلیل درگیری و وخامت اوضاع جسمی به درمانگاه منتقل شده است. هرچند بعد از گذشت یک ساعت و درحالیکه سرش را باند پیچی کرده بودند به بند باز گردانده شد.

اما فراموش نکنیم که تماس تلفنی، مخصوصا در شرایط کرونایی که اکثریت خانواده های زندانیان از ملاقات حضوری عزیزانشان محروم شده اند، حداقل حقوق زندانی ست و محروم کردن زندانی و خانواده اش از این حق قانونی و انسانی خلاف تمامی حقوق، مقررات و آیین نامه های داخلی و بین المللی است.
آیا گوش شنوایی هست؟

محمود بهشتی لنگرودی
۱۳ اسفند ۱۳۹۹

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: